Hear it (part 2) – playing the building

Bijna een jaar geleden organiseerden het Stedelijk Museum en Non-fiction de eerste editie van Hear it! – Een playlist voor het Stedelijk Museum. Deze drie-en-een-half uur durende tentoonstelling stond in het teken van het fenomeen geluid in de beeldende kunsten. Omdat het tentoonstellen van geluid zowel een ruimtelijke als een tijdelijke uitdaging is – twee geluidswerken naast elkaar in dezelfde ruimte kunnen hinderlijk zijn – besloten we indertijd geen opstelling in de ruimte te maken, maar in de tijd. Eigenlijk zoals een DJ zijn muziek volgtijdig uitzoekt, de ene plaat over laten gaand in de ander. Maar dan met een extra ruimtelijke dimensie, namelijk de tentoonstellingszalen van het Stedelijk Museum.

Zo werd de playlist als organiserend principe geboren. Een playlist voor het Stedelijk Museum.

Hear it! bleek een onverwacht succes: de avond werd druk bezocht – met meer dan 500 bezoekers waren we feitelijk uitverkocht – en de deelnemende kunstenaars waren erg blij met de pragmatische en enigszins terloopse manier van programmeren. Onder hen waren onder meer Gabriel Lester, Hans Aarsman, Carl Michael von Hausswolff, Claron McFadden en Brandon LaBelle. In de collectie vonden we bijzondere werken van Dick Raaymakers, John Cage en LaMonte Young. Een magische avond kwam in stijl ten einde met het gregoriaanse koor Schola Cantorum Amsterdam, dat kruisvaartliederen zong in de Erezaal voor de schilderijen met kruizen van Malevich.

Aanstaande donderdag 19 april organiseren we de tweede editie van Hear it! Met deze keer de ondertitel Playing the Building, vanwege de verkenning van het gebouw door een groot aantal geroemde geluidskunstenaars, musici en zelfs een voormalige architecte. Aan hen hebben we gevraagd op zoek te gaan naar de bijzondere akoestische kwaliteiten van het Trouwgebouw, een gebouw dat ooit voor machines is gebouwd – de drukpersen van PCM – en nooit (echt) voor mensen bedoeld is geweest. Zo heeft Machinefabriek een compositie gemaakt voor de machinekamer, zal Jacob Kirkegaard de grote hal in beweging brengen, en benut Carsten Nicolai het kraakheldere geluidssysteem in combinatie met de akoestische panelen van de clubzaal waarmee ooit de herrie van de drukpersen binnen werd gehouden.

In totaal zullen 18 verschillende werken, zowel nieuw gemaakte als bestaande uit de collecties van het Stedelijk Museum, De Appel en het Nederlands Instituut voor Mediakunst, in vijf uur tijd over de loop van de avond geprogrammeerd worden. En net als de vorige avond in het Stedelijk Museum is het geheel nu in Trouw ook een dynamische vermenging van verschillende werken die elkaar in de tijd en de ruimte zullen opvolgen.

Zo zal de bezoeker (vermoedelijk) oren tekort komen en (hopelijk) als vanzelf door de ruimten gaan zwerven, luisterend naar het ruimtelijk spel tussen de architectuur en de kunst.

We kijken er enorm naar uit, en hopen u allen tegen te komen.


Dit bericht verscheen op het blog van het Stedelijk Museum, ter aankondiging van Hear it! (part 2) – playing the building 

By Juha — Posted April 18, 2012 — 600 Comments

Curator’s talk: The Future of the Photography Museum

Foam, the Amsterdam based but omnipresent photography museum, is celebrating its tenth anniversary this year. For this occasion, Foam has created ‘What’s Next?’, a project exploring the future of photography. Foam has posed the question of ‘what’s next?’ throughout this anniversary year to a variety of people in a variety of locations.

— Read more ›

By Michiel — Posted December 2, 2011 — 70 Comments

Social weather

The ubiquitous use of mobile devices to document and distribute our daily activities in a never-ending stream of updates, checkins, tweets and retweets is generating an ever-expanding biosphere of social information.

This advancing ecosystem is growing into an adaptive system of informational weather. Technologist Ben Hammersley calls it ‘social weather’: “I want to feel my friends like I feel the weather.”

— Read more ›

By Juha — Posted November 17, 2011 — 192 Comments

Capital A: a new yearly visual arts festival in Amsterdam

Amsterdam offers a unique concentration of top artist residences, renowned art organizations and museums, and combines this with a fierce underground scene. Capital A is a new initiative that aims to open up the city’s contemporary art scene to an (inter)national audience. The climax of the initiative is the yearly 3 Days of A. Non-fiction is responsible for the programme and the (online) communication.

 Capital A will be omnipresent (image taken from brand concept Capital A © Vandejong, 29 juli 2011)

The first 3 Days of A takes place from 25–27 November 2011, at various locations throughout the city, all in walking distance. The the website (www.cap-a.nl)is currently being developed and will include an extensive (visual) arts agenda. Throughout the year this website is also the central meeting place for everyone with an interest in contemporary art.

3 Days of A takes place simultaneously with the Open Studios of artists at the Rijksakademie and De Ateliers, as an integral part of the weekend. Prominent Amsterdam galleries, art institutions and museums present themselves for an entire weekend with exhibitions, artist performances and lectures of well known artists and curators, all in an exciting and unconventional way.

Capital A is a joint initiative of the Rijksakademie, Gallery Fons Welters and Gallery Martin van Zomeren and three Dutch private collectors. Fons Hof, co-founder of the international contemporary art fair Art Rotterdam has been appointed director and creative communications agency Vandejong will develop the on- and offline campaign that will play with the letter ‘A’.

© Vandejong

Participants are a.o.: artists, De Rijksakademie, De Ateliers, Stedelijk Museum, Foam, Manifesta, De Appel, Smart Project Space, NIMK, Kunstverein, Salon/Magazijn, Galerie Fons Welters, Galerie Paul Andriesse, Diana Stigter, GRIMM Gallery, Slewe, Van Zoetendaal, Jeanine Hofland Contemporary Art, Ron Mandos, Gerhard Hofland, Vous Etes Ici, Van Krimpen, Juliette Jongma, Annet Gelink Gallery, Martin van Zomeren.

The central hub of this weekend is Tommy Hilfiger’s People’s Place at the Stadhouderskade. On show an exceedingly strong programme, with the highlights of Amsterdam art. The theme is: The Future of Art. Curators of this programme are the founders of Non-fiction Michiel van Iersel and Juha van ‘t Zelfde.

The complete program will be launched here in September 2011.

© Vandejong

By Michiel — Posted August 8, 2011 — 156 Comments

Otis College of Art & Design visiting Non-fiction

-

-

“Ambiguously schizophrenic…”

Ten MFA graphic design students from Otis College of Art and Design based in Los Angeles, are currently participating in a three week mentorship program in Amsterdam, graciously created and facilitated by the designers of COMA Amsterdam/New York. During their intensive three week graphic design and arts tour of Amsterdam and environs they have been meeting artists, designers and all between and beyond these “professions”.

On Friday 18 March they all dropped by at our office and we were more than delighted by their presence. After a presentation, which can best be described as “Non-fiction in a Nutshell”. It consisted of more than 100 000 slides that aimed to present all the activities, missions and approaches of the office. Next we suggested to our guests to go on a field trip to the Temporary Stedelijk 2 and we did. After that we continued introducing the creative environment within which our office is located and we visited the studio of the artist Amie Dicke which can be found just across the hallway.

All those cultural trips had its specific purpose. The students, inspired by Mondrian, Flavin and Dicke, were asked by us to come up with a proposal for our new “corporate” identity which could have ranged from a logo, slogan to even renaming ourselves. We were surprised by the scope and depth of the ideas which were presented to us. Some of the proposals were flattering and made us blushing (“You are funny, cool and serious at the same time.”), some made us think about fundamental things like the name of the office (“How does the name relate to what you do?”) but all of them inspired us and helped us to trace our raison d’être (“You are ambiguously schizophrenic and you are OK with it”).

-

Otis College of Art and Design @ De Verdieping on March 28, 8 PM

Finally, we offered to host an evening at De Verdieping on Tuesday 28 March, presenting the students eclectic body of work, as well as selected YouTube videos showcasing Los Angeles. The students are from various disciplines, ranging from photography, theater, engineering and fine arts.

Participating students are: Carlos AvilaCindy LeeGilbert Garcia, Joy Scopa, Marina Murad, Monica Maccaux, Nicolas Sanchez, Ramon Tejada, Sam Anvari, Tom Ahn

Please come and join us for a casual evening of show and tell, chat and mingle. Check Facebook to learn more.

-

Photos by Otis students


Posted by Adéla Foldynová on March 28, 2011

 

-

By Michiel — Posted March 29, 2011 — 580 Comments

Extra Muros – a symposium on museums and the city

There is an increasingly strong link between museums and contemporary art institutions and the dynamics of the city. Programs at the Stedelijk Museum, the Van Abbe Museum, de Appel arts centre Amsterdam and the Gemeentemuseum Den Haag are some examples of this interaction, and many other initiatives all over the world reflect the same development, from MACBA to the Centre Pompidou. This “urbanization” of museums is part of a broader cultural development. Many artists intervene in and react to the public space. The various forms of mass media, such as television and the internet, have also freed themselves from their domestic existence, and entered into the city and public space through the increasing use of urban screens, locative media and smart phones. The demand within museums for public programs and education is increasing too, resulting in more activities such as talks, debates and courses, often in collaboration with other parties, which also take place outside the walls of the museum in locations such as community centers, schools and universities.

During this Extra Muros symposium, the Stedelijk Museum and the Lectoraat Kunst en Publieke Ruimte at the Gerrit Rietveld Academie will assess how modern art museums can manifest themselves in the city and what both the city and the museum can achieve through such interaction. How can the collection be presented in the city, outside the walls of the museum? What role do artistic practices play in the relationship between the museum and the public space? How can new media technologies help to create innovative dialogue between the museum and the city? What role do public programming and education play in breaking down the walls between the museum and the city? How can institutional theory and critique be used to approach these questions? And finally, does the museum of the 21st century still have walls or are these only physically present?

Now is the crucial time for the Stedelijk Museum to consider these questions, as the old walls are white once again and the new walls are beginning to take shape: when the Stedelijk Museum reopens inside its new walls, will the museum continue to present programs that are extramural, in all senses of the word?

During the symposium, Juha van ‘t Zelfde from Non-fiction will keep a live blog.

The Extra Muros symposium is the result of a partnership between the Stedelijk Museum and the Lectoraat Kunst en Publieke Ruimte (www.lkpr.nl).

Program, Friday, March 11:

Morning:
In the morning, a number of speakers will focus on the context of the theme “museums in/and the city” and present a variety of innovative projects for discussion with participants.

10.30 -10.40
Opening by Michiel van Iersel (Non-fiction, Amsterdam)

10.40-11.10
The Museum in the City: The Stedelijk Museum as a Case Study by Leontine Coelewij (Stedelijk Museum, Amsterdam)

11.10-11.40
Beyond the Museum: Artistic Interventions in the Urban Realm by Suzanne Lacy (artist and theoretician, Los Angeles)

11.40-12.00
Coffee and tea break

12.00 -12.20
The Museum and Public Space: A Place You Love to Hate by Jeroen Boomgaard (University of Amsterdam, Amsterdam)

12.20-12.40
Longing for Heterotopia: Museums, New Media and the Urban Realm by Margriet Schavemaker (Stedelijk Museum, Amsterdam)

12.40-13.00
Questions and debate

13.00-14.00
Lunch

Afternoon:

14.00 – 15.00
Experts from a number of museums will present their extramural activities in “Pecha Kucha” style:

Marcello Exposito (MACBA, Barcelona); Willem Jan Renders (Van Abbemuseum, Eindhoven); Pierre Muylle (Madmusee Luik, formerly SMAK, Ghent); Barbara Berger (Gemeentemuseum Den Haag).

15.00 – 16.15
Four parallel workshops led by experts. The aim is to bring participants together to reflect and come up with new suggestions. Themes of the workshops:

Museum in Residence – A Portable Space? (Does a museum need a portable building to present programs in the city?) By: Pierre Muylle/ Marlous van Gastel/Sophie Tates

The Museum and Society (How can museums help to tackle social issues in the city, such as improving quality of life and assisting integration?) By: Leontine Coelewij/Barbara Berger

The Collection Outside the Museum (Is the collection intended primarily for display in the museum or are there ways to allow the collection to play a role in the city – via new art production and public programming?) By: Willem Jan Renders

New Institutionalism/Institutional Critique (How can the museum carry out institutional critique and museum innovation through its infiltration into the city?) By: Jeroen Boomgaard/Marcello Exposito

The Role of the Artist (How can artists help the museum to go out onto the streets, and vice versa?) By: Suzanne Lacy

16.15 – 17.00
Plenary presentation of the workshop discussions, moderated by Michiel van Iersel and Juha van ‘t Zelfde (Non-fiction, Amsterdam)

Extra Muros will take place at the Stedelijk Museum on 11 March. More information on the Stedelijk website.

By Juha — Posted February 27, 2011 — 214 Comments

Hypercuration for Stedelijk Museum

We are delighted to announce that the Stedelijk Museum has invited us for a number of projects. We will programme the opening performance of Temporary Stedelijk 2 on 2 March; we will moderate and live blog the symposium Extra Muros on 11 March; following the symposium, we will edit a publication on the subject of transient museums; and lastly we will compile a special programme for Hear it!, a small festival on sound art on 28 April.

By — Posted February 20, 2011 — 9 Comments

ArchiNed article: Remote control for the city

Non-fiction’s Michiel van Iersel wrote a critical review of UAR, the new mobile architecture application of the Netherlands Architecture Institute (NAi), for architecture website ArchiNed.

— Read more ›

By Michiel — Posted December 22, 2010 — 663 Comments

Artikel ArchiNed: Afstandsbediening voor de stad

Michiel van Iersel schreef voor ArchiNed over de augmented reality-app van het NAi en ARCAM:

Over een paar jaar navigeren we allemaal door de stad met een smartphone. De Amsterdamse versie van de mobiele architectuurapplicatie van het Nederlands Architectuurinstituut (NAi) laat daar geen misverstand over bestaan, ondanks de kinderziektes en beperkte gebruiksmogelijkheden. Met je telefoon als afstandsbediening kun je straks door de stad zappen. Maar kan deze technologie het contact tussen mensen en hun omgeving en (daarmee) de kwaliteit van de architectuur vergroten?


Screenshot van UAR op de iPhone met een 3D-animatie van het toekomstige Stedelijk Museum in Amsterdam.

-

Er is al heel veel gesproken en geschreven over UAR, de interactieve mobiele architectuurapplicatie van het NAi. Kortgezegd stelt UAR architectuurliefhebbers in staat om via hun smartphone, zoals bijvoorbeeld de iPhone, plaatsgebonden informatie op te vragen over bestaande, verdwenen of mogelijke (toekomstige) gebouwen. Het werkt heel simpel: je loopt door Amsterdam of Rotterdam en ziet een interessant gebouw, je richt de lens van je smartphone erop en er verschijnt informatie over het betreffende gebouw als laag over het beeld op je scherm.

De letters UAR vormen de afkorting van Urban Augmented Reality, verwijzend naar de technologie die het mogelijk maakt om via een beeldscherm tekst en (bewegend) beeld te bekijken als extra laag over de fysieke wereld om je heen. Vooralsnog kan dat alleen met een smartphone met camera, kompas, GPS en het juiste toepassingsprogramma (ook wel ‘app’, van application, genoemd). Bij de lancering in ARCAM leek een deel van het publiek nog geen afstand te willen doen van het recente verleden, waarin we afhankelijk waren van ons richtingsgevoel, de papieren stadsplattegrond en reisgidsen om niet verdwaald te raken in een stad. Net als met de introductie van sms en e-mail, zal er de nodige tijd overheen gaan voordat iedereen het nut van UAR zal inzien. Uiteindelijk gaat iedereen overstag.

De eerste berichten in de media (zie links onderaan) benadrukken het revolutionaire en speelse karakter van UAR, en terecht. Maar omdat deze jonge technologie nog volop in ontwikkeling is, kampt het met tal van kinderziektes. Als er een tram voorbij komt wordt het magnetische kompas verstoort en vliegt de informatie letterlijk uit beeld. Door de grote belasting raakt je telefoon oververhit en snel(ler) leeg. De beelden zijn hoekig, de schaduwingwerking klopt vaak niet en de beschikbare informatie beperkt zich veelal tot de (bouw)geschiedenis, officiële (pers- en archief-) foto’s en een sobere reeks van namen en data. En verder is er nog de beperking van het kleine beeldscherm en het feit dat de gps-data onnauwkeurigheden bevat, waardoor informatie vaak net naast de beoogde plek wordt geprojecteerd.

Uitgesproken als ‘you are’ roept UAR bovendien de associatie op met andere online media die de gebruiker (jij) centraal stellen en individuele creativiteit stimuleren of op zijn minst suggereren, zoals MySpace en YouTube. Ole Bouman, directeur van het NAi, had het tijdens de lancering in Amsterdam erover dat UAR je in staat stelt om jezelf (terug) te geven aan de stad en, andersom, de stad naar je toe te halen. Dat klinkt mooi, maar is helaas (nog) niet waar.

Het klopt dat je via je touchscreen als het ware direct contact met je omgeving maakt. Maar vooralsnog is de informatievoorziening via UAR nog eenzijdig gericht: de informatie is er door experts op gezet en als gebruiker kun je het oproepen, maar nog niks zelf toevoegen. Het is alsof de stad een uitzending op de televisie is geworden en je telefoon als een soort afstandbediening fungeert waarmee je tussen kanalen of informatielagen kunt schakelen.

De stad als tv waar je doorheen kunt zappen is natuurlijk spannend en leerzaam. UAR zou niet hebben misstaan in sciencefictionfilms uit de jaren 80 en 90 waarin technologie de mens in zijn greep hield, zoals Blade RunnerArtificial Intelligence en The Matrix. Maar het is inmiddels 2010 en het afgelopen decennium heeft meer flexibele en socialere vormen van technologie opgeleverd, van open source software tot sociale media. Het is de tijd van films als The Social Network en experimenten met namen als WikyCity en Micropolis waarbij interactiviteit, collectieve kennis en vrije beschikbaarheid van informatie (open source) centraal staan. De UAR-app heeft wel de potentie om hierop in te spelen, maar is vooralsnog niet veel meer dan een futuristische architectuurgids.

Ondanks alle beperkingen is UAR een belangrijke stap in de ontwikkeling van de transparante en interactieve stad. Wat zouden de volgende stappen kunnen zijn?

Allereerst kan een koppeling worden gemaakt met sociale media, zoals Facebook en Twitter, waardoor gebruikers van UAR aan vrienden en bekenden kunnen laten weten waar ze zijn en wat ze ervan vinden. Internetgigant Google zet ook stappen in deze richting met Google Places, waarmee je kunt aangeven waar je bent en tips en informatie kunt achterlaten voor andere bezoekers van die plek. Ook andere mobiele applicaties, zoals Facebook Places, foursquare en het Nederlandse Feest.je en Nulaz maken het mogelijk om je locatie te delen met anderen, foto’s te uploaden en tegelijkertijd te zien waar je vrienden zijn en wat ze doen. Hiermee kan UAR de sociale interactie tussen gebruikers versterken en mensen stimuleren om commentaar te geven en onbekende plekken te bezoeken.

Een mogelijke volgende stap is de toevoeging van spelelementen aan UAR, waardoor gebruikers gestimuleerd worden om bijvoorbeeld kennisvragen te beantwoorden en andere uitdagingen aan te gaan met een beloning in het vooruitzicht. Het Amerikaanse bedrijf SCVNGR (van ‘scavenger hunt’ of ‘speurtocht’ in het Nederlands) ontwikkelt mobiele sociale games, zoals de National Geographic Trek waarmee gebruikers het hoofdkantoor van National Geographic in Washington kunnen bezoeken en fotograferen om daarmee een leuke beloning te verdienen. Of denk aan Shadow Cities, een nieuwe game waarmee je je eigen buurt kunt veroveren.

Tot slot kan UAR, binnen de huidige grenzen van het bekende en mogelijke, worden uitgebreid met een functionaliteit die het voor gebruikers mogelijk maakt om zelf een voorstel te doen voor veranderingen in de stad, van de hardware (architectuur) tot software (opwaardering van de openbare ruimte). Denk hierbij aan een combinatie van het reeds bestaande Verbeterdebuurt.nl en Architect-toon! van de Waag Society. De smartphone in je hand wordt zo een krachtig instrument, waarmee je niet alleen kunt zappen tussen bepaalde informatielagen, maar bijvoorbeeld ook kunt stemmen op architectonische ontwerpen en stedenbouwkundige plannen of zelf alternatieve voorstellen kunt projecteren op een plek. Afstandbediening, game console en tekentafel in één.

Het gebruik van smartphones en apps neemt een enorme vlucht. Net als andere recente experimenten met augmented reality browsers, zoals de ARtours van het Stedelijk Museum (met augmented reality kunstwerken die alleen te zien zijn via je smartphone), zal het NAi nu de volgende stappen moeten zetten om de UAR-app te kunnen laten groeien. Waar de UAR-app nu vooral nog een interactieve architectuurgids is die werkt als een afstandbediening voor informatie over de stad, liggen de nieuwe mogelijkheden dus met name op het gebied van sociale interactie, gaming en doe-het-zelf-creativiteit. En gezien de indrukwekkende lijst van partners, van architectuurcentra tot gemeenten en architectenbureaus, lijkt er veel animo te zijn voor deze nieuwe manier van informatievoorziening.

Toch is het de vraag of een instituut als het NAi de aangewezen partij is om de ontwikkeling verder te brengen en UAR buiten de kleine groep van early adopters te brengen. Layar, de leverancier van de software voor de UAR-app, brak ook pas echt door toen andere (markt)partijen de technologie gingen inzetten. In Nederland was het bijvoorbeeld de huizensite Funda die alle beschikbare huizen zichtbaar maakte in een layer, zodat je al lopende door je favoriete buurt je droomhuis kunt opsporen. Het is ook heel goed denkbaar dat projectontwikkelaars en makelaars de applicatie zullen gaan inzetten om toekomstige nieuwbouwprojecten aan de man te brengen via een virtuele laag.

De nieuwe toepassingen zoeken ook de grenzen van de architectuur op. Ze geven meer ruimte voor de wensen en eigen invulling van gebruikers en stellen andere eisen aan de presentatie van bouwplannen en ontwerpideeën. De combinatie van assertieve consumenten en interactieve media verandert de rol van de architect en zet het kwaliteitsbegrip op scherp. Het is aan het NAi om te bepalen of het de gebruikers van UAR letterlijk deze macht in handen wil geven.

-

Info

Voor een meer uitgebreide uitleg van de werking van UAR voor je smartphone verwijs ik graag naar de website van het Nederlandse bedrijf Layar, die de basis voor de UAR-app leverde, en naar de beschrijving van de totstandkoming van de applicatie op architectuur.org. Ook is er een goed verslag van de lancering van de Amsterdamse versie van UAR op de website van het Parool beschikbaar en zijn er speciale pagina’s over de UAR-app op de websites van het NAi en ARCAM.

iPhone screenshots van Shadow Cities

By Michiel — Posted December 7, 2010 — 478 Comments

New column in Metropolis M: Museum Manager 2011

Inspired by the computer game Football Manager, in which you are the trainer of a top football club, Juha van ’t Zelfde dreams of the game Museum Manager, in which you get to run a top museum.

Museum Manager 2010, the precursor of Museum Manager 2011

It will have been in 1995 that I managed to get my hands on my first copy of Championship Manager 2. CM2 was a computer game in which you could be manager of any of the big (and small) teams in the English, Spanish and Italian football competitions. The first edition appeared in 1992, and by the time its name was changed to Football Manager (FM) in 2005, the game had grown to become the ultimate sport management game, with football competitions and associated players from every continent.

You begin the game by creating a profile and selecting a team from one of the world’s many football leagues. Let us, for example, take FC Barcelona, the most successful team in 2009, with such famous players as Lionel Messi, Thierry Henry and Zlatan Ibrahimovic. When you make up your profile, you are asked to do more than just fill in your name and age. You also make a choice about how you join the team as a manager: as a former worldclass player (a Rijkaard type), a successful manager (a Van Gaal type), or as an unknown rookie with no experience at all (a Van ’t Zelfde type). Let us begin as an unknown trainer: Juha van ’t Zelfde, 30 years old, half Dutch, half Finnish.

The next step is that you are welcomed to the team by Chairman Joan Laporta, Johan Cruijff’s famous friend. On behalf of the Board, Laporta expresses their faith in your appointment and their expectation that you will make their team the champions. With the likes of Messi, Henry and Ibrahimovic in your selection, this of course has to be possible, but should you need a little extra support, you have a transfer budget of €15 million at your disposal. Barcelona has a stadium that seats 98,000 spectators, world-class training facilities, state-of-the-art training for young players and a total budget of €664 million. You also have a staff, including an assistant-manager, coaches, youth coaches, physios and scouts. In short, everything is just as it is in real life, and you feel responsible for the future of the team.

What makes the experience of playing FM so exceptional is the dizzying array of statistics and data that come your way. Players have more than 30 different characteristics, divided into technical, mental and physical qualities that are valued by a number from 1 to 20. The lightweight World Footballer of the Year, Lionel Messi, for example, scores 20 for flair and technique, but only 9 for strength and 10 for aggressiveness. The managers, trainers and scouts also have statistics to chart their qualities. All of these figures fluctuate. They can go up or down, depending on how you deal with the players, how you employ your staff, the shape you give to the training, which tactics you use in the games, whether you win the games, how you respond to the press and how the public responds to you. If you improve, the players improve, and vice versa. The result of all this is that you really get the feeling that you are leading the team, that your choices are deciding factors in the club’s success.

After this, football is never the same again. The first time you go watch a real football game, you see it all through the eyes of an FM manager. Worse, you want the real managers to play FM as well, so that they too can make their clubs better.
When I recently played Football Manager 2010, it occurred to me how wonderful it would be to translate this to the museum world, so that you could become manager of the Tate Modern, or to bring it closer to home, the Stedelijk Museum in Amsterdam. Alexander Ribbink would welcome you, express his faith in you and entrust the collection, the museum building and the staff to you. At the same time, he would make a budget available that you could use as you see fit. Suddenly, you would have to choose between purchasing a new work by Olafur Eliasson, appointing a new head of marketing, or developing the museum’s strategy in the field of Internet and new media. That new work of Eliasson’s is expensive, but it would bring in new visitors and generate a lot of international attention. A new head of marketing could mean an in-depth investment for the organization and make all of the museum’s departments more transparent. The online strategy would make the museum more approachable and accessible, but it would consume a great deal of time and require considerable external (and expensive) expertise.

Just as in FM, Museum Manager – which is of course what this game would be called – would let you begin with a smaller organisation and work your way up to the higher ‘divisions’. In the footsteps of Willem Sandberg, you could make the Stedelijk a unique museum with an exceptional collection that is squarely in the middle of society and actively seek collaborations with other disciplines. This would have consequences for relationships with the city, sponsors and other partners. If you are a success, New York’s MoMA will ask you to become manager of their museum, just as happens in the football world. Suddenly, you are in charge of an immense collection and astronomical budgets and have an international network of experts at your fingertips. But you are expected to produce results. Can you handle the pressure?

I cannot wait to play Museum Manager. Then, the first time I go back to visit a museum, I will observe it through the eyes of an MM manager. Moreover, I will want real museum managers to play MM, so they too can improve their museums.

Juha van ’t Zelfde is half Finnish, half DJ and half co-founder of Non-fiction, VURB and Viral Radio.

This article has been published in Dutch art magazine Metropolis M. It was translated from Dutch by Mari Shields. Follow Metropolis M on Twitter.

By Juha — Posted April 16, 2010 — 546 Comments